Albizia julibrissin

De Albizia julibrissin is een van de meest gekweekte sierbomen in warm-gematigde streken. De open kroon zorgt voor aangename schaduw, een welkome eigenschap die ons helpt de zomerhitte beter te verdragen. Bovendien, hoewel de boom een ​​aanzienlijke hoogte kan bereiken, wordt de stam niet te dik, waardoor hij ideaal is voor kleine tot middelgrote tuinen.

Het onderhoud is niet ingewikkeld ; het heeft doorgaans geen last van plagen of ziekten en kan - uiteraard korte - perioden van droogte doorstaan.

Wat is de oorsprong en kenmerken van de Albizia julibrissin?

Albizia julibrissin , ook bekend als de zijdeboom, zijdebloemacacia (niet te verwarren met bomen van het geslacht Acacia, aangezien dit andere soorten zijn) of Perzische zijdeboom, is een soort die van nature voorkomt in Zuidoost- en Oost-Azië , met name van Oost-Iran tot China en Korea. De soort werd beschreven door Antonio Durazzini en gepubliceerd in de "Magazzino toscano" in 1772.

Het is een bladverliezende boom die een maximale hoogte van 15 meter bereikt . Hij ontwikkelt een brede, wijde kroon bestaande uit slanke takken waaruit dubbelgeveerde bladeren ontspruiten, die 20 tot 45 cm lang en 12 tot 25 cm breed zijn, verdeeld in 6 tot 12 paar blaadjes, die groen zijn of donkerbruin bij de variëteit Albizia julibrissin 'Summer chocolate' . De stam is min of meer recht, met een donkergrijze schors die met de leeftijd groenachtig wordt.

De plant bloeit in de lente . De bloemen staan ​​in eindstandige pluimen en zijn roze van kleur. De vrucht is een peulvrucht van ongeveer 15 cm lang en 3 cm breed, met eivormige, harde, donkerbruine zaden die rijpen tegen het midden/eind van de zomer.

Welke toepassingen heeft het?

Albizia julibrissin is een zeer decoratieve en gemakkelijk te verzorgen plant, waardoor hij vooral als sierplant wordt gebruikt . Maar het is interessant om te weten dat hij ook medicinaal wordt gebruikt : de bast van de stam heeft anthelmintische, oftewel antiparasitaire, eigenschappen en kan ook worden gebruikt om wonden te genezen.

Als je runderen hebt, kun je ze de zaden geven, omdat ze voor hen eetbaar zijn. En ten slotte zijn de bloemen rijk aan nectar, wat bijen zal aantrekken.

Wat zijn de verzorging van de acacia van Constantinopel?

Ze zijn niet erg moeilijk te verzorgen. Om goed te gedijen hebben ze volle zon nodig, 2-3 keer per week water (minder in de herfst en winter) en regelmatige bemesting in de lente en zomer om ervoor te zorgen dat ze gezond en sterk groeien . Je kunt elk type meststof gebruiken, maar organische meststoffen (guano, compost, zeewier, enz.) worden sterk aanbevolen, vooral als je de voordelen ervan wilt benutten.

Wat de grond betreft, is hij niet kieskeurig . Ik kan je vertellen dat ik exemplaren heb gezien die in alkalische grond stonden, met een slechte drainage en een relatief laag voedingsgehalte, en die het prima deden. Dus daar hoef je je geen zorgen over te maken 😉. Je kunt hem in ieder geval in een pot met universele potgrond kweken, en zelfs als bonsai in een akadama, hoewel het niet ongebruikelijk is dat hij onder die omstandigheden niet of nauwelijks bloeit.

Snoeien is niet nodig , maar als je hem in een pot hebt staan, is het natuurlijk wel aan te raden om hem af en toe, aan het einde van de winter, te snoeien om de groei te beheersen.

Met betrekking tot plagen en ziekten moet u weten dat het geen opmerkelijke heeft. Misschien wat cochenille, maar niets ernstigs. Je kunt het behandelen met diatomeeënaarde, een zeer effectief natuurlijk insecticide, maar het is niet essentieel.

Om nieuwe planten te verkrijgen, worden de zaden in de lente of herfst gezaaid , waarbij ze eerst een voorbehandeling ondergaan die bekend staat als thermische schok. Dit houdt in dat de zaden één seconde in een glas kokend water worden geplaatst en vervolgens, direct daarna, 24 uur lang in een ander glas water op kamertemperatuur. Na deze tijd worden ze buiten in potten of een andere zaaibak gezaaid, in de halfschaduw, zodat ze binnen maximaal twee tot drie weken ontkiemen.

Bovendien kan het temperaturen tot -18ºC verdragen , maar het kan daarentegen niet overleven in klimaten waar de temperatuur nooit onder de 0 graden komt.